ความบัดซบของอารมณ์ ความมัวหมองของจิตใจ ความรู้สึกที่จมดิ่งลึกสู่ก้นทะเล

รัก โลภ โกรธ หลง เกลียดชัง ......ความต้องการที่บีบคั้น อยากจะทำในสิ่งที่มันสุดของที่สุดของชีวิตความเป็นคน ถ้าทำแค่ในจิตสำนึก โดยไม่ออกมาเป็นการกระทำ....จะผิดมั้ย? หรือแค่จิตใจก็ผิดแล้วกันแน่? ถ้าคิดจะละทิ้งเหตุผล ความดีทั้งหมด ตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่าง จะสามารถปลดปล่อยความคลั่งแค้นนี้ได้มั้ย จะระบายมันออกมาได้จนหมดมั้ยนะ?

เบื่อ ทรมาน อารมณ์ที่ต้องทน ขึ้นๆ ลงๆ มีขึ้นก็มีลง ความสุขแค่ชั่วคราว ความทุกข์สิยาวนาน

ถ้าคุณต้องแลกความสุขชั่วอึดใจ แล้วต้องพร้อมรับความทุกข์10เท่าต่อจากนั้น คุณพร้อมที่จะรับมันหรือไม่? และยินดีมั้ยที่จะแลกมัน คิดว่ามันคุ้มค่ารึเปล่า? .....ค่าของมันอยู่ที่ตรงไหนกัน?

ถ้าเป็นคนชั่วในสายตาคนอื่น สู้เราชั่วจริงเลยดีกว่ามั้ย? อย่าเป็นมันเลยอะไรดีๆ มีประโยชน์อะไร...ไม่มีนะ

อารมณ์พาลๆ เกิดขึ้นได้ทุกเวลา โดยไม่สามารถยับยั้งชั่งใจได้ ไม่สามารถปล่อยวาง แม้ว่าเราอยากจะทำมันแทบตายก็ตามที เหมือนๆกับความรู้สึกอยากฆ่าใครสักคนให้มันตายๆไปซะ ทุกครั้งที่ถูกทำให้พลุ่งพล่าน แต่ถ้าใครคนนั้นเราทำไม่ได้ล่ะ? สุดท้ายมันต้องลงที่ตัวเราสิ...ถูกมั้ย?

ลงไปด้วยความเจ็บใจ แค้นใจ เกลียด ต้องการระบาย อยากจะเหยียบมันให้จมดินสิ้นปฐพีไปซะพ้นๆ

เกลียด...ความเกลียดทำไมมันล้ำลึกนัก? จิตใจที่ดุดันขึ้น คงทำให้ลดลงอย่างรวดเร็วไม่ได้ น้ำเฉี่ยวกรากคงต้องปล่อยให้ผ่านไป สิ่งกีดขวางมีแต่ต้องพัง อาจจะด้านเดียว หรือ2ด้าน....คงบอกไม่ได้

ระงับอารมณ์คือจุดของใจ แล้วจะทำได้มั้ย? เมื่อไหร่ถึงจะทำได้? มีประโยชน์มากแค่ไหน?.....คงจะมีอยู่บ้าง

นี่กำลังพูดถึงอะไร? พูดถึงอารมณ์โกรธเกลียดที่แฝงเร้นไปด้วยความเจ็บแค้น จนไม่สามารถระงับจิตใจไว้ได้ อยากเหลือเกิน.....ที่จะกรีด พัง ทลาย ทำอะไรสักอย่าง ที่จะทำให้ความบ้าคลั่งของอารมณ์มันดับ และมอดลง หายสนิทไม่เหลือ แล้วลืมมันไปให้หมด....ทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าทำให้ไร้ความรู้สึกได้ นั่นล่ะ! เรื่องที่ดีที่สุดในชีวิต ไม่ต้องรัก ไม่ต้องเกลียด ไม่ต้องดีใจ ไม่ต้องเสียใจ ไม่มีอะไรเลย หยุดทุกอย่างไว้แค่อยู่ไปตามวิถีทาง แค่มอง แค่เห็น แค่ได้ยิน แค่พยักหน้ารับ แค่เลื่อนไปตามกระแสของโลก ไปโดยไม่ต้องมีความรู้สึกร่วม ทิ้งมันไปให้หมด....เพื่อที่จะอยู่ได้ทุกวัน อย่างสบายใจ