สิ่งที่เสียใจคือ

1. ทำให้คนที่ตัวเองรักมากต้องผิดหวัง เสียใจ เพราะตัวเราเอง

2. เพื่อนที่รักมาก ต้องจากกันในที่สุด

3. เมื่อรู้ดีแก่ใจว่า ทุกอย่างไม่เที่ยง ไม่สามารถมุ่งหวังกับใครได้เลย แม้กระทั่งตัวเอง

4. ตัดในสิ่งที่ไม่อยากจะตัด แต่ต้องทำใจตัดมัน

5. เพื่อนทำในสิ่งที่ตัวเราต้องผิดหวัง ไม่ว่าเขาจะตั้งใจ หรือไม่ตั้งใจก็ตาม แม้กระทั่งรู้ หรือไม่รู้ก็ด้วย

6. ตัวเอง.... -- --"

-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-

ในข้อ1. นั้น มีตัวอย่างของความเสียใจสุดๆอยู่ ครั้งแรกกับแม่ และหลายครั้งก็กับแม่ เสียใจมากๆที่ตัวเองมันเฮงซวย ทำในสิ่งที่แม่ต้องการ แม่ดีใจ ไม่ได้ เจ็บใจที่ตัวเองมันไม่ได้เรื่อง ทำให้เขาต้องผิดหวังเสียใจ เพราะตัวเรามันนิสัยแย่ ห่วยแตก งี่เง่า ทั้งหมดมันเป็นเพราะเราทั้งนั้น เราที่ทำให้แม่ต้องเจ็บ ต้องเสียน้ำตา

อีกทีกับคนที่เรารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆคนหนึ่ง ไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆ ไม่เคยอยากเป็นคนที่ทำให้เขาต้องผิดหวังด้วยตัวเอง สิ่งไหนที่ทำไปแล้วเขาต้องเสียใจ ไม่เคยคิดจะทำ เพราะว่าเขาเป็นคนสำคัญของเรา ถึงได้แคร์มาก(แต่ไม่ใช่แฟนหรอกนะ 555) แค่ครั้งเดียว กับคำพูดที่ว่า "ทั้งๆที่ไว้ใจ แล้วทำไม?" ประโยคเดียวเกินพอ ร้องไห้ไปเลย รู้เลยว่าทำเขาผิดหวังในตัวเราแค่ไหน ไม่ได้ตั้งใจๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่เคยคิดจะทำ อยากบอกให้รู้มากๆๆๆ แต่สุดท้ายเขาก็อภัย โดยที่เราไม่เคยรู้เหตุผล ว่าทำไมเขาถึงอภัย ถึงทำเหมือนทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนั้น...มันไม่เคยเกิดขึ้นทำไมคนใจแข็งอย่างเขา ถึงยอมให้เรา??? แต่ถึงเรื่องนี้มันจะผ่านมานานแล้ว เราก็ไม่เคยลืม มันยังติดอยู่ในใจอยู่อย่างนั้น เรื่องที่เราเคยทำให้คนที่เราเองรักมาก สำคัญมาก ต้องผิดหวัง

ในข้อ2. ก็ไม่มีอะไรมากมาย มีตัวอย่างเล็กๆน้อยๆอีกแหละ เป็นสมัยที่เราไปเย๊วๆอยู่ที่กทม. สมาคมเพื่อนฝูงคือกลุ่มการ์ตูนญี่ปุ่นโฮโม ตอนนั้นสนุกมาก มีความสุขมาก แต่ต่อมาท่านพ่อก็ไม่สบายหนัก ทำให้ต้องทิ้งทุกอย่างที่กทม. กลับมาอยู่บ้าน นั่นเป็นการจากอย่างหนึ่ง แต่เป็นการจากที่เข้าใจได้ ส่วนอีกแบบคือกับเพื่อนที่รักมาก สุดท้ายยังคงต้องจากกันด้วยเหตุผลบางอย่าง อันนี้มันน่าเศร้าใจจริงๆ

ในข้อที่3. คนเราถ้าหวังไว้สูง หรือตั้งความหวังเอาไว้สูงจนมันลิบลิ่วๆ บางครั้งเป็นเพราะเรายังไม่รู้อะไร เราวาดฝันไว้มากมาย คิดว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ อะไรๆมันก็ดูดีไปหมด แต่ว่า....ในชีวิตคนเราเนี้ย มันไม่ได้สวยงามดูดีขนาดนั้นนะสิ ยิ่งเรียนรู้ชีวิตมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งพบเจอมากขึ้นเรื่อยๆ ความทุกข์ ความผิดหวัง ความไม่เข้าใจ มันเยอะแยะมากมายจนแยกไม่ออก จนเข้าใจถึงสัจธรรมในที่สุด คนเราไม่ควรคาดหวังกับทุกสิ่งมากเกินไป ไม่ใช่แค่กับคนด้วยกันเอง แต่เป็นกับทุกอย่างในชีวิตเราเลยล่ะ หวังได้แต่อย่ายึดติด นี่แหละสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ต้องรู้จักวางมากกว่าถือไว้ หลังจากที่เราได้พยายามกับมันเต็มที่แล้ว ถ้าเกิดว่ามันไม่ได้จริงๆ เราต้องยอมรับได้ ยินยอมที่จะรับมันทั้งใจ

การคาดหวังกับคนอื่น ถึงไม่อยากหวัง แต่บางครั้งมันก็อดไม่ได้ที่จะหวัง แต่พอตั้งความหวังไว้ ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะไปได้สวย สุดท้ายสร้างความผิดหวังให้ตัวเอง เรื่องแบบนี้มันไม่มีใครผิด แต่ความเสียใจมันก็ทำให้ไม่เกิดไม่ได้ เราสร้างความผิดหวังให้แก่คนอื่น และคนอื่นก็สร้างความผิดหวังให้เรา มันคงสลับๆกันอย่างนี้แหละ เพราะคนเราคงทำทุกอย่างให้คนอื่นสมหวังในตัวเองไม่ได้ ขนาดตัวเองยังทำให้ตัวเองสมหวังไม่ได้เลย คนอื่นยิ่งไม่ต้องพูดถึงใช่มั้ย?

ในข้อ4. อันนี้เยอะแยะมากมาย 5555 มันมากมาตลอดชีวิตที่ผ่านมา อยากได้10อย่าง ได้มากสุดแค่1อย่าง คำว่าตัดใจจึงเป็นคำคู่ขวัญที่ดีที่สุด ใช้บ่อยที่สุด ติดกับชีวิตตัวเองมากที่สุด ไม่มีอะไรเป็นไปได้อย่างใจเราหรอก ไม่ว่าเมื่อไหร่....ต่อให้อยากได้ อยากทำ แค่ไหนก็ช่าง แต่ถ้าคำนวนแล้ว มองเห็นแล้ว ว่ามันไม่ได้ ต่อให้ไม่อยากทำแต่สุดท้ายยังต้องหลับตา.....แล้วตัดมันทิ้งไป

ในข้อ5. มันเข้าประเด็นพ้องกะข้อ3. เลยล่ะ เพียงแต่ว่าถ้าเป็นเพื่อน เราก็คงต้องเสียใจมากขึ้น เรื่องโกรธตอนแรกคงจะมีแน่นอนอารมณ์นี้ โกรธ เคือง ไม่พอใจ หงุดหงิด ผิดหวัง อารมณ์พวกนี้คงหนีไม่พ้นแน่นอน แต่มันจะเป็นแค่จังหวะแรกเท่านั้น หลังจากนั้นมันจะมีแค่ความเสียใจไว้อย่างเดียว และต่อมาคือปลง ทำใจ และปล่อยมันไป

ในข้อ6. เป็นมาตลอดชีวิตที่ผ่านมาและต่อจากนี้ไปจนตาย เสียใจที่ตัวเองไม่สามารถเป็นสิ่งที่ตัวเองชอบ หวังให้เป็น ที่สำคัญที่สุดคือเรื่องนิสัย เป็นคนที่ชอบคนเก่ง และเก่งในความหมายของเราไม่ได้หมายถึงเรียนเก่ง แต่หมายถึงเก่งในการเป็นคนที่ดี ประกอบไปด้วยการเป็นคนที่มีความอดทนสูง มีความเป็นระเบียบเรียบร้อย ใจเย็น มีเหตุมีผล ถนัดในเรื่องอภัย รอบคอบ มีความคิดกว้างไกล ไม่ยึดติด ใจดี อ่อนโยน ขยัน มีความมั่นใจ เป็นตัวของตัวเอง รับฟังเหตุผลของคนอื่น มีน้ำใจ เข้มแข็ง มีความพยายาม.....สิ่งเหล่านี้ เป็นสิ่งที่หวังให้ตัวเองเป็น และชอบคนที่เป็น แต่ตัวเรานั้นหรือ? ตัวเราแทบไม่มีสิ่งที่ตัวเองชอบนี้ไว้ในตัวเลย มีก็มีน้อยมาก...มากจนเกินไป เพราะงั้นถึงทำให้คนสำคัญของตัวเองหลายคนต้องผิดหวัง เสียใจ มีน้ำตามาแล้วมากมาย