วันนี้มาแปลกๆ เพราะนึกไม่ออกว่าจะอัพอะไรดี ฮ่าๆๆๆๆ (ขนาดว่าไม่ค่อยอัพนะเนี้ย)
เอาเป็นว่า....เอาเรื่องที่บอร์ดมาพูดดีกว่านะ ไหนๆก็ไม่มีอะไรอัพเป็นพิเศษอยู่แล้ว ตอนนี้ที่บอร์ดเป็นบอร์ดปิด(ได้ข่าวว่าก็ไม่บอร์ดเปิดแต่แรกนี่??) เอาแต่ต้นเลยแล้วกัน ตอนแรกมันก็เปิดกว่าตอนนี้ล่ะนะ คือแค่สมัครสมาชิกก็เข้ามาได้แล้ว น่าสนใจที่มีสมาชิกถึง90กว่าคนแน่ะ! เยอะเนอะ~~~~
แต่แล้วเพราะฟิกเรื่อง oh my sweet boy ที่แต่งกับทรายตอนนั้นเลย หลังจากที่กำลังมุ่งหวังให้มันจบๆไปซะ เร่งเขียนหัวฟู และฟิกเรื่องนี้มีกฏเหล็กอยู่ว่า ใครอ่านต้องเมนต์!! แต่สมาชิกบอร์ดที่น่ารักทั้งหลายก็ดีมากเลย ไม่เม้นต์กัน เหอๆๆ รู้เพราะจำนวนเม้นต์กับเข้ากระทู้ต่างกันราวฟ้ากับเหวลึก อารมณ์ปี๊ดมันก็แถกไถขึ้นมาทันที ด่าก็แล้ว บ่นก็แล้ว พูดดีๆก็แล้ว จนสุดจะทน ก็เลยไม่ทน.....
หลังจากตบะแตกไปไม่ต่ำกว่า3รอบ บอร์ดก็กลายร่างเป็นบอร์ดเฉพาะกลุ่มไป การลบสมาชิกบอร์ดอย่างเมามันส์(??)ก็เริ่มขึ้น วูบเดียวก็เหลือ60กว่าคน แต่ยังรู้สึกว่าคนยังเยอะอยู่ดีแฮะ อืมๆๆๆ จากนั้นเลยมีการลบสมาชิกรายเดือนเกิดขึ้น
บอร์ดค่อยๆพัฒนาไปเรื่อยๆ ฟิกในบอร์ดก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พร้อมๆกับที่สมาชิกเปลี่ยนหน้ากันเข้าๆออกๆสนุกสนาน จนปัจจุบันมีสมาชิกหลงเหลืออยู่ในบอร์ดประมาณ 40 กว่าคน เริ่มรู้สึกว่าคนน้อยแระคราวนี้ ฮ่าๆๆๆ แถมที่ยิ่งกว่านั้นคือ คนที่เข้าบอร์ดเรื่อยๆในตอนนี้ กลับยิ่งน้อยกว่า! น่าจะไม่ถึง20คนด้วยซ้ำ
แม้แต่เหล่าสต๊าฟที่รักทั้งหลาย ก็กำลังหลงใหลปั่นใจเป็นอื่นกันอยู่ เอิ้กๆๆๆ ทำให้ผู้ดูแลบอร์ดเหลือน้อยเต็มทน มีแต่เรานี่แหละเป็นโสมแก่เฝ้าบอร์ดต่อไป แต่ทุกคนก็ยังเข้าๆออกๆบอร์ด ถึงจะเริ่มไม่บ่อยเท่าเก่า เพราะภาระการงานด้วย ที่ทำให้มาเฮ้วๆกันเท่าเก่าไม่ได้แล้ว ไหนจะที่รัก(กิ๊ก)รายอื่นๆที่ต้องแบ่งปันเวลาไปอีกล่ะ(ฮ่า) และผลที่ตามมามันก็มี....
แน่นอนว่า...ฟิกชั่น เป็นสิ่งที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด การอัพฟิกที่ช้าลงๆ เอื่อยลงๆ และมีแววว่าหลายๆฟิกคงไม่ได้อ่านตอนจบ -- --" ....ถึงคนแต่งทั้งหลายจะบอกว่า ไม่ทิ้งแน่นอน จะเขียนจนจบแน่นอน แต่ถ้าการอัพฟิก มันจากอาทิตย์ละตอน กลายเป็น2-3เดือนตอนเป็นอย่างน้อย ควรจะมีวันจบเหลืออยู่มั้ย? คาดว่าต่อๆๆๆไป ก็อาจจะปีละตอน และเลิกเขียนหรือทิ้งไปเลยก็ได้นะ นั่นละคือความเป็นไปได้
ก่อนหน้านี้หลายๆหน้านี้ เคยกระวนกระวายมากๆ อยากอ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆต่อ และยอมหน้าด้านทั้งขอ ทั้งตื้อ ทั้งทำทุกอย่าง เพื่อให้แต่ละคนกลับมาเขียนใหม่อีกครั้ง แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเฉื่อยชา มันหมดไปแล้วความรู้สึก หรือถึงจะมีก็แค่เศษๆแล้วล่ะ
ใครอยากเขียนก็เขียน ใครอยากต่อก็ต่อ ใครอยากทำอะไรก็ทำ ตัดได้ก็ควรตัด(ใช่มั้ย??) แต่มันก็เป็นความน่าเศร้าใจนะ รู้แต่ทำอะไรไม่ได้ ตัดทั้งๆที่ไม่อยากทำ ของอย่างนี้มีแต่ต้องทำใจอย่างเดียว ไม่นานมันก็จะผ่านไปเอง
To be continue part2....
แหะๆๆ
