เวลาเปลี่ยน อะไรมันก็เปลี่ยนอยู่เสมอๆ มีพบ มีจาก เหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตคนเรา แต่ในช่วงเวลาที่เราได้พบ ได้คบหารู้จักกับคนอื่นๆนั้น ในเวลานั้นจะมีความรู้สึกที่เป็นสุข สนุกสนาน ดีใจ แบ่งปันและแชร์ความรู้สึกกันทุกอย่าง และในเวลาแบบนั้นนะเอง ที่ทำให้คนเราอดไม่ได้ที่จะทุ่มเทจิตใจไปกับสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ กับคนที่ตัวเองคบหาสนิทสนานเหล่านั้น

แต่ว่า เมื่อเวลาได้ไหลผ่านไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม แต่เวลาได้นำพาเอาสิ่งดีๆบางอย่างที่เคยเกิดขึ้นไปด้วย จนสิ่งเหล่านั้นจางหายไปจนหมด จากที่เคยแชร์สิ่งเดียวกันร่วมกัน ก็ไม่เหลือสิ่งที่ว่าเหล่านั้นไว้อีก

ในช่วงแรกๆที่ตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ที่กำลังแผ่ขยายอย่างไม่มีอะไรมาหยุดยั้งมันเอาไว้ได้ ความรู้สึกเคว้างคว้างประเดประดังเข้ามา ความรู้สึกเสียใจ ผิดหวัง เศร้าใจ สารพัดความรู้สึกต่างก็เกิดขึ้นจนรับแทบไม่ทัน และมันต้องใช้เวลานานมากทีเดียว นานมากกว่าที่จะควบคุมความรู้สึกเหล่านั้นไว้ได้ กว่าที่จะทำให้ใจยอมรับและตัดใจได้ และพร้อมที่จะปล่อยวางมันลง เพื่อที่จะไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใจอีก ถึงจะรู้ว่า นั่นคือการยอมรับความพ่ายแพ้แล้วก็ตาม

มีคำกล่าวที่ว่า ไม่มีอะไรยั่งยืนตลอดไป อันที่จริงแล้วคือคำพูดที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตคน ไม่ว่าจะรักมากแค่ไหน เกลียดมากแค่ไหน หรือเคยรู้สึกอะไรมากแค่ไหน แต่สำหรับบางสิ่งบางอย่างแล้วนั้น ความรู้สึกพวกนั้นออกจะไร้ค่าเมื่อถึงเวลาที่มันต้องจบลง

ความสัมพันธ์ของคนกับคนก็เป็นแบบนี้เสมอ เคยรู้สึกในสิ่งเดียวกันได้ แต่ไม่นานความรู้สึกเดียวกันนั้นก็อาจจะหายไปได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นคนเราจึงไม่ควรตั้งความคาดหวังอะไรไว้กับคนอื่น ถึงแม้ว่าจะสนิทสนมกันแค่ไหนก็ตาม และยังต้องทำใจไว้แต่ต้นอีกว่า วันหนึ่งข้างหน้าอาจจะต้องห่างกันไปได้ เพื่อที่ว่าเมื่อถึงเวลานั้นขึ้นมาจริงๆ จะไม่รู้สึกเศร้าเสียใจอีก เหลือแต่การรับในสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างเต็มที่ ^--------^