กาลครั้งหนึ่ง....เด็กน้อยลืมตาขึ้นดูโลก เป็นครั้งแรกของการเริ่มต้นผจญภัย ก้าวที่หนึ่งในชีวิตของเด็กน้อยตัวจิ๋ว ดวงตากลมโตสุกใสกระพริบปริบๆ ส่งเสียงร้องไห้จ้า มือน้อยๆเคลื่อนไหวไปมา ร่างกายน้อยๆ รวมทั้งขาเล็กๆขยับเป็นจังหวะของชีวิต

เพียงแค่เวลาไม่นาน เพียงชั่วพริบตาเดียวที่กาลเวลาผ่านไป กงล้อหมุนช้าๆเฉื่อยชาแต่เป็นจังหวะเท่าเทียมกัน ไม่มีการคลาดเคลื่อนเหลื่อมล้ำแม้แต่น้อย แต่ชั่วสายตาเหม่อมองเวลา พอละออกมากลับพลันรู้สึกตัว เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดแล้วนะ? เด็กน้อยอ่อนเยาว์เมื่อกาลเก่าเติบโตกลับกลายจนไม่อาจเทียบเปรียบได้

ดวงตาสดใสทั้ง 2 ข้าง กวาดมองไปรอบตัวและกว้างไกลเกินกว่าจะกั้นไว้ด้วยขอบเขตได้ ส่องประกายความอยากรู้อยากเห็น และซึมซับทุกสิ่งผ่านดวงตาคู่นั้น มือเล็กๆในวันวานควานคว้าทุกสรรพสิ่ง จนมือคู่นั้นไม่ใช่เป็นเพียงมือคู่น้อยๆอีกต่อไป ร่างกายและขายืดยาวเมื่อซึมซับเอาไอกล้ารอบตัวไว้ พร้อมกับเพิ่มความแข็งกล้าทั้งหลายทั้งมวลผ่านกาลเวลา

มวลแห่งสรรพชีวิตอยู่ภายในกระแสแห่งโลก ผู้เป็นดั่งผลบุตรแห่งเทพผู้สร้างโลก ได้รับความเอ็นดูรักใคร่และพรทั้งปวง กำเนิดขึ้นในป่าใหญ่อันเป็นแก่นกลาง สำเนียงเรียกขานเซ็งแซ่ตอบรับ การผจญภัยเริ่มต้นขึ้นแล้วนับแต่นั้น นิทานเล่าขาน เหล่าตำนาน บทเพลงขับกล่อม เรื่องราวร้อยแปดพันเก้า สานทอขึ้นจนพันเกี่ยวนับพันนับหมื่นแสนปี ผ่านยุค ผ่านสมัย ล้วนไม่มีที่สิ้นสุด.......การผจญภัยอันไร้จุดสิ้นสุด ณ กาลครั้งหนึ่ง
 

edit @ 7 May 2009 10:21:14 by hchan

เป็นครั้งแรกที่อยากเขียนถึงฟิกเรื่องนี้ในบลอค คงเพราะว่าเนื้อเรื่องมันดำเนินมาจนถึงช่วงที่เริ่มจะดุเดือดแล้วมั้ง จากช่วงที่1 เป็นการเกริ่นนำเรื่องราวและตัวละครหลักๆออกมา ซึ่งไม่ค่อยจะมีอะไรเท่าไหร่ พอเริ่มเข้าช่วงที่2 ของฟิก เป็นเรื่องราวการผูกเงื่อนต่างๆ เข้าด้วยกัน ทั้งเงื่อนไข ทั้งความสัมพันธ์ตัวละคร พยายามใส่ลงไปในช่วงที่2 นี้ทั้งหมด กะว่าต้องไม่ตกหล่น! เพราะมันตกหล่นไม่ได้ ถ้าตกถ้าหล่นสักนิดนี่คือซวยอย่างเดียวเลย จะกลับไปแก้ก็ไม่ได้ จะเพิ่มเอาทีหลังก็ไม่ได้ ฟิกทั้งเรื่องจะพังแค่การพลาดแค่เล็กน้อยเท่านั้น~!! ด้วยความสำคัญสุดกู่นี่เอง เลยถือว่าช่วงที่2 กลายเป็นช่วงที่เขียนยากที่สุดไป แต่ความสนุกเข้มข้นในเนื้อเรื่องช่วงนี้กลับเอื่อยเฉื่อยมากๆ แทบไม่มีอะไรให้ลุ้น ให้ระทึกเอาเท่าไหร่เลย ....คนอ่านก็ต้องทำใจกันหน่อยล่ะนะ

แต่พอมาถึงช่วงที่3 ซึ่งทุกอย่างพร้อมให้เดินเรื่องเต็มพิกัด เราเริ่มมองเห็นว่าฟิกจะร้อนเป็นไฟขึ้นทันตาเห็นทีเดียว ใครไม่เคยได้เห็นน้องเคคลั่ง(ในฟิก) มาก่อน ก็จะได้เห็นในฟิกเรื่องนี้นี่แหละ เหอๆๆๆ -- --" เป็นฟิกที่ได้รับคำถามมาอย่างล้นหลามจากพรรคพวกเพื่อนฝูงว่า "รักเธอแบบไหนเนี้ย ทำไมให้น้องเครับบทร้ายกาจขนาดนี้ได้ลงคอ" อืมมม....ก็ต้องบอกว่า เพราะรักมากนี่แหละ ถึงได้คิดบทในหลายๆแบบให้เธอ

ตั้งใจมากว่าถ้าเขียนจบเมื่อไหร่ จะรวมเล่มไว้ให้ตัวเองเก็บเป็นที่ระลึก พอพูดออกมาอย่างนี้ พรรคพวกก้บอกว่าอย่าลืมทำเผื่อด้วย แล้วเมื่อมีการเผื่อเกิดขึ้น จากที่คิดจะทำให้ตัวเองเล่มเดียว ก็คงเกิน 1 เล่มแล้วล่ะนะ แต่คิดว่าคงเกินไม่เยอะมาก จะเป็นฟิกที่ลิมิตเตสอย่างรุนแรง โคตรจะมีจำนวนจำกัด และคนที่ได้ฟิกเรื่องนี้เก็บไว้ในมือ ต้องเป็นผู้โชคดี(เหรอ?) แน่ๆเลย 5555 ...ล้อเล่นนะ ^^ แต่ต้องเป็นคนที่รักฟิกเรื่องนี้อย่างมากเหมือนเราต่างหาก ซึ่งเราก็ดีใจมากมายที่มีคนรัก ST เหมือนเรา คนแต่งรักฟิกเรื่องนี้มากๆเลยนะคร๊าบบ~

เขียนมาตั้งยาว ยังไม่บอกเลยว่าฟิกชื่ออะไร "Someting in our life" นี่คือชื่อฟิก มีความหมายเป็นภาษาไทยว่า "บางสิ่งบางอย่างในชีวิตเรา" มีความหมายค่อนข้างลึกซึ้งสักหน่อย และตัวฟิกเองก็เป็นฟิกดราม่าจ๋าเข้มข้นสุดขีดด้วย เป็นฟิกแนวโปรดแนวถนัดของเราเอง ในฟิกแทบหาความสุขไม่เจอเอาเท่าไหร่ ไม่ได้กลั่นแกล้งตัวละครนะ แต่ทุกอย่างมันต้องไปตามพล๊อตเท่านั้นเอง

และการเขียนฟิกเรื่องนี้นานๆ เป็นผลให้เราขาดความบ้าส่วนตัวไป ทำให้เขียนฟิกบ้าเกินพิกัดแบบก่อนหน้านี้ไม่ค่อยขึ้น ปัจจุบันเลยเขียนออกมาแต่ฟิกดราม่า หรือฟิกที่ต้องใช้ความคิดเยอะๆ เท่านั้น แต่บางทีก็อยากเขียนฟิกบ้าๆบอๆบ้างนะ ไม่ก็ฟิกน่ารักๆ เอาแบบติดเรทด้วยก็สวยเลย เอิ้กๆๆ นานแล้วไม่ได้เขียนติดเรท น่าเศร้าจังเลยน๊า~~ ออกจะเป็นแนวที่ชอบมากๆ แท้ๆ เลยอ่ะ ใครก็ได้เขียนให้อ่านที! ฮ่าๆๆๆ

แต่กว่าจะเขียน ST จบคงต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่ๆ ปัจจุบันเพิ่งเขียนไปแค่ 26 ตอนเท่านั้น ใช้เวลาเขียนรวมถึงตอนนี้ก็ 2 ปีเศษแล้วนะ หมดปีนี้ไม่รู้ว่าจะเขียนจบรึเปล่า อยากให้จบจังเลย.... หนีจังสู้ๆ หนีจังสู้ตาย~!!! ตั้งเป้าเอาไว้ที่ 40 ตอนจบ ตอนนี้เหลืออีก 13 ตอนจะถึงเป้าที่วางไว้ แต่ใจมันกังวลว่าเหลืออีก 13 ตอน จะพอทำให้ฟิกจบได้มั้ย?? กลัวว่ามันจะเกินซะมากกว่านะนั่น แต่ไม่มั่นใจว่าจะลากยาวจน 50 ตอนจบรึเปล่า ถ้าถึง 50 ตอนจริงๆ จะเท่ากับที่คาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรกก่อนเริ่มลงมือเขียนฟิกเรื่องนี้เลย อันนี้ก็ต้องคอยดูกันต่อไป กี่ตอนจบก็ช่างเหอะ จะพยายามเขียนให้ถึงตอนจบให้ได้เลย! อยากจะเขียนตอนจบมากๆ ตอนจบมันฝังอยู่ในหัวตลอดเวลาเลย >_<

ปล. ST ย่อมาจาก Someting in our life นะ เป็นชื่อย่อเวลาเรียกเรื่องนี้

เวลาเปลี่ยน อะไรมันก็เปลี่ยนอยู่เสมอๆ มีพบ มีจาก เหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตคนเรา แต่ในช่วงเวลาที่เราได้พบ ได้คบหารู้จักกับคนอื่นๆนั้น ในเวลานั้นจะมีความรู้สึกที่เป็นสุข สนุกสนาน ดีใจ แบ่งปันและแชร์ความรู้สึกกันทุกอย่าง และในเวลาแบบนั้นนะเอง ที่ทำให้คนเราอดไม่ได้ที่จะทุ่มเทจิตใจไปกับสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ กับคนที่ตัวเองคบหาสนิทสนานเหล่านั้น

แต่ว่า เมื่อเวลาได้ไหลผ่านไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม แต่เวลาได้นำพาเอาสิ่งดีๆบางอย่างที่เคยเกิดขึ้นไปด้วย จนสิ่งเหล่านั้นจางหายไปจนหมด จากที่เคยแชร์สิ่งเดียวกันร่วมกัน ก็ไม่เหลือสิ่งที่ว่าเหล่านั้นไว้อีก

ในช่วงแรกๆที่ตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ที่กำลังแผ่ขยายอย่างไม่มีอะไรมาหยุดยั้งมันเอาไว้ได้ ความรู้สึกเคว้างคว้างประเดประดังเข้ามา ความรู้สึกเสียใจ ผิดหวัง เศร้าใจ สารพัดความรู้สึกต่างก็เกิดขึ้นจนรับแทบไม่ทัน และมันต้องใช้เวลานานมากทีเดียว นานมากกว่าที่จะควบคุมความรู้สึกเหล่านั้นไว้ได้ กว่าที่จะทำให้ใจยอมรับและตัดใจได้ และพร้อมที่จะปล่อยวางมันลง เพื่อที่จะไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใจอีก ถึงจะรู้ว่า นั่นคือการยอมรับความพ่ายแพ้แล้วก็ตาม

มีคำกล่าวที่ว่า ไม่มีอะไรยั่งยืนตลอดไป อันที่จริงแล้วคือคำพูดที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตคน ไม่ว่าจะรักมากแค่ไหน เกลียดมากแค่ไหน หรือเคยรู้สึกอะไรมากแค่ไหน แต่สำหรับบางสิ่งบางอย่างแล้วนั้น ความรู้สึกพวกนั้นออกจะไร้ค่าเมื่อถึงเวลาที่มันต้องจบลง

ความสัมพันธ์ของคนกับคนก็เป็นแบบนี้เสมอ เคยรู้สึกในสิ่งเดียวกันได้ แต่ไม่นานความรู้สึกเดียวกันนั้นก็อาจจะหายไปได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นคนเราจึงไม่ควรตั้งความคาดหวังอะไรไว้กับคนอื่น ถึงแม้ว่าจะสนิทสนมกันแค่ไหนก็ตาม และยังต้องทำใจไว้แต่ต้นอีกว่า วันหนึ่งข้างหน้าอาจจะต้องห่างกันไปได้ เพื่อที่ว่าเมื่อถึงเวลานั้นขึ้นมาจริงๆ จะไม่รู้สึกเศร้าเสียใจอีก เหลือแต่การรับในสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างเต็มที่ ^--------^